توهین یا نقد ؟

توهین سریال افعی تهران به مقام معلم و متعاقب آن شکایت آموزش و پرورش از متولیان آن حواشی و واکنش های متفاوتی را در پی داشته است .عموما کسانی که دهه پنچم عمر خود را گذرانده اند زخم خورده تنبیه بدنی در مدارس هستند و تجربه و تلخی این شناعت را در ذهن وذایقه آموزشی خود به همراه دارند .در قبح تحقیر و تخفیف دانش آموز به هر شکل، مناقشه ای نیست و تنبیه با هر دلیلی مذموم است .عموما جامعه هنری ما درک درستی از نقد ندارد تعریف نقد را نمی داند وشناختی از مرز آن با توهین ندارد ولی داعیه آزادی بیان ونقد فرهنگ جامعه را دارد .سریال افعی تهران نقد را با مرزهای خشونت عریان توهین، ملوث می کند .با ابراز این اعتقاد که تمام جایگاه های شغلی و رفتاری جامعه نباید از تیغ تیز نقد و اصلاح ان مصون باشد و هر کسوتی سزاور اصلاح وانتقاد است سریال فوق در لباس نجاست وبی حیایی توهین، دم از شمشیر بران نقد می زند و اینجاست که دم خروس نمایان می شود .اینده کشور بدست معلمان رقم می خورد از رهبر یک کشور تا کارگر ساده از زیر دست معلم بیرون می روند.اگر کشوری به مقام عالی رسیده است حتما آموزش و پرورش با بنیادهای علمی را تجربه کرده است ودر این مورد حتی یک استثنا٬ هم وجود ندارد. مسئولین نظام و جامعه هنری ما بدانند اگر می خواهید ایران پیشرفت کند حتما باید آموزش و پرورش ان تغییر بنیادی کند .پیشرفت یک کشور از توسعه فرهنگی می گذرد و غیر ازآن هیچ راهی وجود ندارد.مطمئن باشید اگر شان معلم لجن مال شود علم و دانش هم در توالی آن لجن مال می شود .البته به اینمعنا نیست که معلم نباید نقد شود اتفاقا اگر قرار است آموزش و پرورش قوی وجود داشته باشد نقد مودبانه و مسئولانه را می طلبد تیغ تیز نقد مسئولانه آموزش و پرورش ضامن پیشرفت آن است ولی نقد